Gepest: het verhaal van Laura (13 jaar)


Hoe moeilijk het is voor een kind om gepest en buitengesloten te worden, weten we tegenwoordig allemaal. Allerlei tv-programma’s besteden aandacht aan het onderwerp omdat de gevolgen van pesten levenslang voelbaar kunnen zijn.

De meeste ouders vinden het een van de ergste dingen om te zien dat hun kind ongelukkig is. Machtelozer kun je je bijna niet voelen. Met dit gevoel komt Esther bij me voor haar dochter Laura die dertien jaar is. (Voor de privacy heb ik de namen en herkenbare details in dit blog veranderd.)

Esther vertelt me tijdens het intakegesprek dat haar dochter een hele geschiedenis achter de rug heeft van pesterijen. Haar oudere broer heeft ADHD en hij schold haar vaak uit. Laura zei daar niets van omdat ze zag dat haar ouders het zo moeilijk met hem hadden. Ze had al vroeg het idee dat zij niet belangrijk was en cijferde zichzelf weg.

Het pesten verplaatste zich naar de basisschool en werd alleen nog maar erger in de brugklas. Ze werd steeds meer buitengesloten. De paar vriendinnen die ze had raakte ze kwijt. Elke ochtend ging ze met buikpijn naar school. Doordat ze onzeker werd, gingen haar leerprestaties achteruit en liep ze het risico om te blijven zitten.

Ik vraag aan Esther of Laura nog andere traumatische ervaringen had meegemaakt en Esther vertelt over de zware bevalling waardoor Laura in de couveuse terecht was gekomen.

Ik vraag aan Laura hoe ze zich voelt en wat het met haar doet dat ze gepest en buitengesloten wordt.

“Ik voel me zo alleen!”, zegt Laura verdrietig. “Ik voel me dan heel erg klein en ik kan helemaal niets meer zeggen. Ik word dan boos op mezelf omdat ik er niets aan doe en ik word ook boos op die kinderen. Ik begrijp niet waarom ze altijd mij moeten hebben. Ik durf dan helemaal niet meer naar andere kinderen toe te gaan. Ik sta altijd alleen op het schoolplein.”

“Dat lijkt me een heel naar gevoel,” zeg ik, “kun je dat ergens voelen in je lichaam?”

“Ja, ik voel steken in mijn borst,” antwoordt Laura.

“Voel maar die steken in je borst,” zeg ik, “Welk gevoel hoort daarbij? Boosheid, angst of ver