De overeenkomst tussen buren en wilde zwijnen


Een groot deel van mijn leven was ik bang. Ik kan wel zeggen dat angst mijn leven beheerste. Angst voor mensen, angst voor alles wat knalde, angst om te vallen, angst om iets verkeerd te doen of te zeggen…. Angst, angst, angst.

Ik had allerlei manieren om daarmee om te gaan. Ik polariseerde tussen terugtrekken en stoer doen. Blowen, ‘verkeerde’ vriendjes, later thuiskomen dan mocht. Ik deed net alsof de angst er niet was en toch was hij steeds op de achtergrond aanwezig.

Ik weet nog dat ik met mijn gezin in een gezellige straat in Hilversum ging wonen. Iedereen kende elkaar. Mijn ex-man ging in de tuin werken en praatjes maken en ik stond in het begin achter de gordijnen te gluren tot de buren weg waren. Als ik per ongeluk iemand tegenkwam dan deed ik net alsof er niets aan de hand was, want niemand mocht merken dat ik bang was. Ik keek mensen niet in de ogen, want mijn ogen zouden mijn angst kunnen verraden. Na een tijdje wende ik wel en kon ik goed opschieten met een paar buren die ik regelmatig zag, maar ik bleef wantrouwend naar de mensen die ik minder vaak tegen kwam.

Ik heb hier veel therapie voor gehad, dat hielp dan een poosje. Maar als de therapie voorbij was en ik het weer alleen moest doen, kwamen iedere keer die oude angsten weer terug. Ik werd er gek van en boos op mezelf. Ik had het natuurlijk verkeerd gedaan. “Zie je wel, wat ik ook doe, het is nooit goed genoeg!” En in de volgende therapie ging ik nog harder mijn best doen, want als ik maar hard genoeg aan mezelf werkte, zou er uiteindelijk wel iemand van mij gaan houden. Mijn patroon van angst, afwijzing en prestatie was dus nog steeds aanwezig.

De meeste van mijn cliënten herkennen van eerdere therapieën dat het eerst een tijdje goed gaat maar dat daarna de problematiek terug komt. De meeste therapieën ontladen de ladingen maar halen ze niet weg. Daardoor kunnen ze weer opgeladen worden en weer opnieuw getriggerd worden. En dan heb je het gevoel dat je weer terug bij af bent. Pas toen ik Emotieve Therapie ontdekte, merkte ik dat het echt mogelijk was om van mijn angsten af te komen.

Het is een rare gewaarwording als je je hele leven bang bent geweest dat de angst ineens wegvalt en weg blijft. Ook lichamelijk is het vreemd, want die knoop in mijn maag kwam niet terug, die brok in mijn keel ook niet en allerlei andere lichamelijke gewaarwordingen die ik had, bleven uit. Mijn gedrag veranderde daardoor automatisch. Ik trad bijvoorbeeld veel meer op de voorgrond. Ik was niet meer onzichtbaar. Mijn ego wist niet wat hij ervan moest denken en kon hier soms van schrikken. “Wat had ik nou gedaan? En hoe zouden andere mensen daar wel niet op reageren.” Mijn ego hield nog steeds rekening met afwijzing en schiep uit veiligheidsoverwegingen in eerste instantie een soort ‘surrogaatangst’ want het had geen idee hoe het met de hernieuwde vrijheid moest omgaan.

Deze automatische gedachtenpatronen van afwijzing bleven nog een tijdje als vlooien opspringen. Dat stopte geleidelijk doordat ik nieuwe ervaringen kreeg omdat ik niet meer getriggerd werd. Het ego leert door ervaring en merk